In de loop der jaren heb ik heel wat formele én informele titels mogen dragen, maar eentje sprong er toch uit: de “Handrail Gestapo”. Een collega begroette me ooit zo omdat ik steevast, soms tot vervelens toe, mensen op de aanwezigheid en het nut van de trapleuning wijs.
Afgelopen vakantie kwam ik weer zo’n typisch “hold onto handrail” bordje tegen. Iedereen liep er achteloos aan voorbij, want wie pakt nu altijd die leuning vast? Ze zijn soms plakkerig, scherp, en zijn wellicht een broedplaats voor bacteriën. Zeker niet altijd uitnodigend om gehoor te geven aan de “houd me vast” tekst.
Maar toch. In diezelfde vakantie hoorde ik dat één van mijn meest bijzondere middelbare schooldocenten – haar lessen waren een ontsnapping aan de schoolroutine – van de trap was gevallen en als gevolg daarvan is overleden. Plots voelde dat bordje niet meer zo overdreven aan.
Noem mij wat je wilt, maar voor mij geldt: ik houd liever een vieze leuning vast dan dat ik nu al afscheid moet nemen van het leven. Soms is vasthouden – aan een leuning, aan het leven, aan de mensen om je heen – toch niet zo’n gek idee.
Neem contact met me op als je wilt onderzoeken of ik je organisatie kan ondersteunen om veiliger te werken. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.
Reactie plaatsen
Reacties